Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Μια μέρα τελειώνει... μια ανατολή αρχίζει (Αέναος κύκλος)

Ένα μικρό εφήμερο ταξίδι, παρέα με τον ήλιο..
Ακόμα μια διαδρομή, που τελειώνει, εκεί στον ορίζοντα της γήινης καμπύλης, εκεί στην αρχή της συμπαντικής θάλασσας...
Με την πλάτη ακουμπισμένη στον βράχο... και τις αποσκευές μας μισοάδειες...
Ξυπόλητοι...
Με τα βότσαλα, τις ζεστές λαλούδες, να ερωτεύονται, τις πατούσες, τις γάμπες, τούς μηρούς...
Να ανεβαίνει η ζεστασιά, να πυρώνει την ψυχή,
να στέλνει και στον ήλιο του δειλινού... γλυκό περγαμόντο κέρασμα, για το ταξίδι του μέχρι την Ανατολή..
Να κερδίζει  τον χώρο η ελευθερία, η ευρύτητα του μυαλού, να διαστέλλει την πνευματικότητα για την ανατολή που έρχεται σταθερά, για την Ανατολή που υπάρχει αλλά την κρύβει ο χρόνος. 
...και φορτώνει τις αποσκευές μας με νέους ήλιους...
                                        
Επειδή το τέλος είναι σκοπός, και ο σκοπός αρχέτυπη ή ιδέα, το τέλος είναι η πραγματική αρχή.
Επειδή οι αισθητικές μας εμπειρίες μας είναι το ανάποδο είδωλο, των διανοητικών μας αναζητήσεων
Επειδή οι διανοητικές μας αναζητήσεις είναι αποτέλεσμα της ψυχικής μας ολοκλήρωσης μέσα στο συμπαντικό όλον.
Επειδή δεν είμαι επιστήμονας, άρα αδέσμευτος και ελεύθερος, οραματίζομαι και γράφω.
Αποδεικνύει η επιστήμη, πώς η ύλη σε μεγάλη ταχύτητα  (ταχύτητα φωτός), μετατρέπεται σε ενέργεια.
Αποδεικνύει η επιστήμη επίσης ότι, η οποιαδήποτε δράση στον φυσικό κόσμο έχει σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα μια ανάλογη αντίδραση.
Οραματίζομαι εγώ πώς η ενέργεια σε πολύ μικρή ταχύτητα, μετατρέπεται σε ύλη.
Οραματίζομαι επίσης πώς, η δράση και η αντίδραση, δεν ισχύουν μόνο στον φυσικό κόσμο, αλλά και στον άλλο κόσμο που δεν γίνεται αντιληπτός στον τρισδιάστατο χώρο μας.
Με βάση αυτό το όραμα, είναι υποχρεωτική η επιρροή του ενός κόσμου στον άλλο και αντίστροφα…..
Με βάση αυτό το όραμα, σε ένα συμπαντικό όλον, και ελεύθερο από την πλασματική αντίληψη του χρόνου σαν διάσταση, διαμορφώνεται μια ιστορία συμβόλων που μοιάζει να ερμηνεύει αντιστρέφοντας, την αλήθεια.

Ω  Ζεύγος συμπάντων
Ψ  Μη όν (ψυχή) Καταλύτης δημιουργός καμπυλότητας χώρου
Χ Τομή συμπάντων, αρχικό σημείο δημιουργίας χάος
Φ  Αποτέλεσμα τομής γέννηση φωτός φάος
Υ  Χώρος δημιουργίας
Τ  Στερέωση, δυικότητα, προϋποθέσεις δημιουργίας 
Σ  Ενέργεια, πρόπλασμα, το μέσον της δημιουργίας
Ρ   Ροή ενέργειας, επιβραδυνόμενη, καμπυλώνεται στο χώρο υλοποιείται  
Π Δημιουργία ύλης Τρισδιάστατη αντίληψη χώρου.
Ο  Υλικό σύμπαν
Ξ Ορατή ενέργεια, θερμική ήλιος συνθήκες δημιουργίας ζωής
Ν  Νοητικός εμπλουτισμός έμβιων όντων άυλο σώμα
Μ Σύλληψη-γέννηση υλικού σώματος
Λ   Συνθήκες προστασίας των νεογνών
Κ   Εκπαίδευση-πρακτική συνθηκών διαβίωσης
Ι   Κάθετη εκπομπή ιδεών
Θ  Επέμβαση του θεού δημιουργού
Η   Δεκτικότητα ιδεών
Ζ  Ζεύξη ένωση, αρχή αναπαραγωγής.
Ε   Οριζόντια εξάπλωση ιδεών
Δ  Διαίρεση, ειδών με κοινά χαρακτηριστικά
Γ  Υλική Γέννηση, αποτέλεσμα της ένωσης
Β  καθορισμός χρονικής διάρκειας βίου
Α Απώλεια ύλης, επιταχυνόμενη καμπυλώνεται, και μετατρέπεται σε ενέργεια  

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
18/5/2017=24=6

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Ναυάγιο

Νέο μουράγιο, γυρεύει η πρύμνη,
και κάθε κύμα, φιλιά του δίνει.
Σκουριά σκεπάζει τη λαμαρίνα,
και παίζει η άμμος με την καρίνα.

Κόντρα στο αγέρι, η κρύα πλώρα
μισοσπασμένη, στοίχειωσε τώρα.
Κι η θάλασσά του αιώνια κόρη,
βγαίνει στου ήλιου το ανηφόρι.

Πετούνε γλάροι σ άδειο κουφάρι.
Χαμένο σήμα στέλνουν οι φάροι.
Και στο κατάρτι τρελή παντιέρα,
του κάκου γνέφει στην τιμονιέρα.

Γλύφει το κύμα, ότι απομένει
κι τρικυμία, σκληρά το δέρνει.
Στα ύφαλα του φωλιάζουν δράκοι,
και η ψυχή του κρύβει μια νάρκη.

Πέφτει η νύχτα, χαϊδεύει ο μπάτης,
ξυπνούν ταξίδια της αυταπάτης.
Και την αυγούλα που η μέρα σκάει,
γίνονται εικόνα που ξεψυχάει.

Τρέχουν με γέλια τα καλοκαίρια,
ζεστές οι ξέρες, υγρά τ΄ αστέρια.
Και οι χειμώνες που επιστρέφουν,
στέκουν θλιμμένοι, όσο αντέχουν.

Στους ταρσανάδες των ναυαγίων,
φυτρώνουν τώρα μορφές αγίων.
Και στα καρνάγια πού ναι χαμένα,
ανθίζουν λένε σκαριά κρυμμένα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
15/5/2017=21=3

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ενδόμυχα κοιτάσματα

Μ΄ ένα όνειρο σβήνεις τη νύχτα, αχνοφέγγεις δειλά στο σκοτάδι.
Τα μαλλιά σου  ανάκλιντρα ριχτά , κι έλα γύρε μαζί μου το βράδυ.

Να χαθώ σε μια χίμαιρα ελπίδα, όπως σβήνει ο φάρος στα μάτια.
Να εκραγώ, σαν αδέξια κροτίδα, και να γίνουν οι γύρω κομμάτια.

Μ΄ ένα ξόανο ντύνεις την μέρα, ταριχεύεις νεκρούς σε φορμόλη.
Τριγυρνάς την υδρόγειο σφαίρα, και ληστεύουν κοράκια την πόλη.

Να κρυφτώ μες το δούρειο μνήμα, να πιστέψεις πώς έχω πεθάνει.
Κι όταν βρω της αρχής σου το νήμα, να το κλέψω κρυφά Αριάδνη.
 
Μ΄ ένα όραμα, τίκτεις τα στείρα, δοκιμάζεις ψυχές και αγγέλους.
Στου ατέρμονα χρόνου τη σπείρα, επωάζεις την ώρα του τέλους.

Να σκεφτώ της ζωής σου το κύμα, σκορπισμένο σε βράχο με δόλο.
Κι όταν γίνεις παράπλευρο θύμα, το άγαλμα σου να στήσω σε θόλο.

Μ΄ ένα αδράχτι υφαίνεις κουρέλια, αραχνιάζεις και σκίζεις ιστία.
Το υφαντό σου στολίζεις με γέλια, και κεντάς τυπικά  υποκρισία.

Να πετάξω τον κόσμο σου ύδρα, να παγώσω για πάντα τη Λέρνη,
του Ηρακλή η χαμένη κλεψύδρα, τα καινούργια κεφάλια να παίρνει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
6/5/2017=21=3

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Μαγιάτικη διαθήκη

Μια αμμουδιά οι άνθρωποι, κάθε κορμί και κόκκος,
τους ξεμακραίνει η θάλασσα, τους ξεγελά ο τόπος.

Μια αμμουδιά  ο ουρανός, τ΄ αστέρια του ψηφίδες,
να βρίσκουν φως οι προσμονές, όραμα οι ελπίδες.

Κάνω στην θάλασσα χοές, δάκρυ, αίμα κι ιδρώτα.
Να χουν οι κόκκοι γήτεμα, και τα κορμιά Ευρώτα.

Κάνω στο ουρανό σπονδές, ψυχή πνοή κι αιθέρας.
Να χουν τ΄αστέρια πάντα φως, κι άρωμα ο αέρας

Κρατώ στην Γή, για φυλαχτό, την άνοιξη του Μάη.
Να χουν οι άνθρωποι άρωμα, καθώς γεννοβολάει.

Ήλιε τοξότη ολόλαμπρε, της λουλουδένιας φύσης
Φύλαξε με τα βέλη σου, του κόσμου τις αισθήσεις.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
1/5/2017=16=7

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Ουκ έστιν ώδε


Προσκυνήστε προφήτες του κόσμου, την σεπτή οπτασία του Πάνα.
Ελλοχεύουν σωτήρες εντός μου, και στερεύουν οι βρύσες του μάνα

Φτερουγίστε πουλιά της αβύσσου, στα καμένα κλαδιά του ονείρου.
Το λιωμένο χρυσάφι του Κροίσου, σε μια σπίθα χωρά του απείρου.

Οπλιστείτε του χάους τιτάνες, οι φωνές του μοιραίου  αγριεύουν.  
Αοράτων ορδές με παιάνες, τις κραυγές των εγκάτων θεριεύουν.

Αφορμίστε πληγές του ανθρώπου, μια σταγόνα νεφέλης η ελπίδα,
μονογράφει σημάδια του τόπου, σε  πυλώνες νεφών την πατρίδα.

Ξεκινήστε οι μύστες θαυμάτων, τις αρχέγονες βρείτε ασπίδες,
δορυφόροι ψυχών και σωμάτων, αρχαγγέλων μαρτύρων δρυΐδες.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
16/4/2017=21=3

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Απρίλης


Ένα ψέμα γυρεύει ο καθένας, στρογγυλό να χαϊδεύει τα αυτιά του.
Ένα λόγο μια έκκριση πέννας, ν΄ ανθιστεί το θολό της ματιάς του.

Οι αισθήσεις γεράκια δεμένα, φαντασίες με πτήσεις διαγράφουν.
Εργαλεία παλιά σκουριασμένα, ζουν με λόγια αφού δεν υπάρχουν.    

Κοντοστέκεται ο Απρίλης στο δρόμο, που του φόρεσαν λάθος ιδέα.
Χαχανίζουν οι βιόλες στον κόσμο, και τα ρόδα τους κάνουν παρέα.

Το παράθυρο ανοίγει στον ήλιο, κι ο αέρας φλερτάρει στις γρίλιες.
Ξεχασμένο στο ράδιο βινύλιο, τραγουδά στις ροζέ μπουκαμβίλιες.

Κι εγώ που έχω θεά την αλήθεια, οι εικόνες συχνά με βαραίνουν.
Έχει γίνει στο έργο συνήθεια, όσοι παίζουν σωστά να πεθαίνουν.

Μην κωλώνεις ξανθέ μου Απρίλη, με δρεπάνια στου ήλιου το άρμα,
να θερίζεις το ψέμα ως το δείλι, και την νύχτα να πνίγεις το δράμα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
1/7/2017=18+9

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Το κατοικίδιο


Χαρωπή ατραξιόν, του γαιδάρου μου η φάση,
Ξεκινά η σαιζόν, και  κοχλάζει στην βράση.

Εμπρηστές στο σαλούν, μια ριξιά από τα ίδια  
δάκρυα γέλιου κυλούν, καθαρίζω κρεμμύδια.

Πινελιές με φολκλόρ, όλα μοιάζουν με άνθη,
με αρχηγό το Tavor, που σκοτώνει τα άγχη

Κρύβω παραξενιές, μια λαγού μια γαιδάρου
διαβολίζω γενιές, σε σπηλιά του Ταινάρου.

Η Αρετούσα ξανθή, προκαλεί μ ένα βλέμμα
σαν ποζάρει ορθή, και μου ανάβει το αίμα.

Σαγηνεύει στο sex, και χορεύει dance pole
χρειάζομαι ένα durex, να μη γίνομαι γκολ.

Έχει κάπου γραφτεί, και υπάρχει και ρήση
δεν ιδρώνει το αυτί, του θεού στο  «Παρίσι».

Moulin Rouge με can-can, κουνελάκια αράδα,
Μου γκαρίζει αμάν…….  όταν βλέπει φοράδα.

Σε σοκάκια όταν μπει, μου πουλάει και τρέλα
Έχει βρει το κουμπί, χρατσαχρουτς η μασέλα.

Του φοράω χαϊμαλί, και του βάζω σαμάρι
και ζηλεύουν πολύ, όλοι οι άλλοι γαιδάροι.

Κατοικίδιο τρανό, το μισούν για τα γούστα
Έχουν κάποιο κενό, και παρέα μια χούφτα.

Δεν βαριέσαι garson, πάντα λείπει μια βίδα.
Κατοικίδια facon…………….. Εγώ έτσι την είδα.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
28/3/2017=23=5

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Στάσιμα αναστάσιμα


Δόξα σ΄ αυτά τα ταπεινά λουλούδια.
Δόξα γιατί μόνο τον ήλιο προσκυνούν.
Ας μην τούς έγραψαν ποτέ τραγούδια.
Ας τα πατούν οι φθόνοι που περνούν.

Σε κάθε σπόρο απ το χώμα μια ιδέα.
Σε κάθε ακτίνα, μια καινούργια εποχή.
Μοιάζει πριγκίπισσα μια άγρια ορχιδέα,
που την χαϊδεύει με σταγόνες η βροχή.

Ας κλέβει η άνοιξη το κρύο του χειμώνα.
Ας χρωματίζουν τα λουλούδια τα παιδία.
Πάντα θα μένει μοναχή η άγρια ανεμώνα,
με στήριγμα του ποιητή, τη ένοχη αδεία.

Τι κι αν σπαράζει η φύση, και φωνάζει.
Τι κι αν η Γή αγκομαχά τα γεννητούρια.
Σε κάθε γέννηση, το αντίρροπο σαρκάζει,
πνίγει τα έμβρυα με σκουριασμένα θούρια.

Τιμή μεγάλη φέρνουν οι κρυφές αλήθειες.
Τιμή μεγάλη  γιατί έχουν λίγους οπαδούς.
Αυτές η άνοιξη φορτώνει με προμήθειες,
που σπαταλάνε οι χειμώνες της αιδούς.

Κι αφού ο θάνατος στέφεται πανδαμάτωρ.
Κι αφού ο χρόνος, ο πρωτότοκός του γιός.
Είναι ο καθένας τραπουλένιος αυτοκράτωρ,
της τραγικής του μοίρας νόθος παραγιός.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
26/3/2017=21=3   

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ούκ έστιν ώδε

Οι ψυχές σαν διαλέγουν το σώμα,
δεν ρωτούν αν μπορεί η αν θέλει,
γονατίζουν και φτύνουν στο χώμα,
τα αχνάρια που αφήνουν αγγέλοι.

Οι ψυχές σαν διαλέγουν τη μήτρα,
σε δομές λειτουργούν αδυνάτου.
στίγμα βάζουν την άγραφη ρήτρα,
της μεγάλης αρχής του θανάτου.

Οι ψυχές σαν το στρείδι τυλίγουν,
του πηλού το εδώλιο ρουφάνε,
Τον θεό του ανθρώπου ανοίγουν,
από πέτρα μια πέρλα γεννάνε.

Οι ψυχές σκλαβωμένες θυσίες,
σαρκοφάγους αφήνουνε άδειες,
των σωμάτων μονές εκκλησιές,
ανεσπέρου φωτός οι ανταύγειες.

Της ψυχής των ψυχών τρισάγιας,
τρείς φορές ανατέλλει το δώρο,
σαν πυλώνες σε κύκλους μαγείας,
κατακλύζουν με μύρο τον χώρο.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
21/3/2017=16=5 

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Εαρινή ισημερία

Παραμύθια, η αλήθεια σκοτώνει
την ζωή πριν αρχίσει, τελειώνει
Σαν ξυπνώ το πρωί με τη σκέψη,
πώς η μέρα φτηνά θα με κλέψει

Σαν διέξοδο, ανοίγω την πόρτα,
τ όνειρο μου το πνίγουνε χόρτα.
Η συνείδηση γνέφει μου, νεύμα,
παγωμένο μ αγγίζει ένα ρεύμα.

Έχω χάσει από φίλους τα ίχνη,
κάποιο σόι το χάος μου δείχνει.
Μου διακόπτει, χαρές η ελπίδα,
με κρατάει απ τη μύτη, αλυσίδα.

Οδηγώ στα τυφλά για τον δήμο,
τη  φωνή μου ακούω εν ερήμω.
Σταθερά τον βοώντα σαρκάζω,
καθώς κάθε ταχύτητα αλλάζω.

Κυνηγώ με το στέρνο μου άδειο,
παραγγέλματα παίζει το ράδιο,
Αυτομάτως το στήθος ανοίγει
κι ένα πέπλο λευκό με τυλίγει.

Ο ουρανός από κάτω σας κλαίει
με εκρήξεις το σώμα μου καίει.
Τα εντός μου στον ήλιο αφήνω,
ξεγυμνώνω το στέρνο και κρίνω.

Του μετώπου τα τύμπανα κρούω
στην αλήθεια που θέλω να ακούω.
Κάννη  όπλου σε κρόταφο γκρίζο,
κάθε σφαίρα με ιδρώτα σκουπίζω.

Θυμηθείτε μυαλά των εμβρύων
εν χορώ τις πομπές των αγίων.
Με αρχαίων κειμένων πορείες,
ζωντανεύουν νεκρές συγκυρίες.

Μια στιγμή αρμονίας στο έαρ
πολεμά της αβύσσου το φρέαρ.
Ίση  νύχτα στο ίσο της μέρας,
αρμονία στου χρόνου το κέρας.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
20/3/2017=15=6

12:29=14=5