Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Κουρελιασμένη ψυχή


Κουρέλι είμαι και γίνομαι καθημερινά με το πέρασμα δευτερολέπτων
Σε αυτή την περίπτωση παίρνω μια στάση "βολική"
... αυτή ενός εμβρύου που με βρίσκει κάθε ξημέρωμα με σώμα έρμαιο...
...σε κάθε θλιμμένο νοτιά
με ένα σώμα άμαθο σε χάδια
που ματώνει στην κάθε πνοή της νέας μου ανάσας...
...με τα μάτια μου που πονάνε να γυρνούν πέρα δώθε τόσο ανήσυχα να ψάχνουν μέσα στα μαύρα μονοπάτια της ψυχής μου αν τυχόν και έμεινε κάτι ανέγγιχτο από πόνο, και από ανθρωπιά... κάτι που να γυαλίζει τόσο όμορφα να μπορέσω επιτέλους να πιεστώ για "σιγουριά"...
...με μια ψυχή τρεμάμενη τρομαγμένη και ένα σώμα σακατεμένο...
...αφού η ακεραιότητα του σώματος μου σκορπίστηκε σε έναν θλιμμένο νοτιά...
...αλλά όχι της ψυχής μου...
...κουλουριασμένη σαν άλλο έμβρυο που αποζητά την ασφάλεια και την γαλήνη στην μήτρα της μάνας του... 
εκεί που δεν μπορεί να παγώσει την ψυχή του, κανένας νοτιάς.....
εκεί που νιώθεις την ανθρωπιά και δεν πονάς!!!

Αθηνά

Ψυχή  μου ο ύπνος με πάει ταξίδια
μ αρέσει δεν λέω, ας είναι τα ίδια
κοντά μου κρατάω μονάχα μια λέξη
που με δροσίζει μέχρι να φέξει

Ψυχή  μου την νύχτα, η λέξεις πονάνε
Αστέρια μετράνε, νεράιδες ζητάνε
Αν  βρω ένα μόνο, χωρίς να το σβήσω
Καλή μου νεράιδα θα σου το χαρίσω

 Ψυχή μου δεν ξέρω, και ούτε θα μάθω
 Η λέξη αγάπη, μου λέει και γράφω.
Λουλούδια, και λόγια χαρά η και λύπη
Θα ντύνουνε πάντα, εκείνο που λείπει

Μια καληνύχτα, ανοίγει την πόρτα
Να έρθει η μέρα, με ήλιο και φώτα
Κοντά σου  πετάω, αέρας και σκόνη
Δες, καλημέρα σου λέει τ' αηδόνι.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
21/3/2014=13=4

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Χρυσόσκονη..


Έχω μπροστά μου τα "παιδιά" μου, τις μπαλαρίνες μου, τις ομορφότερες χορεύτριες ηλικίας 3,5 - 5,5.
Κάνουμε πρόβα για την καλοκαιρινή μας παράσταση..
Είναι οι καλύτερες νεράιδες που έχουν υπάρξει ποτέ!
Αλλά δεν παύει να είναι και παιδιά..
Και τα παιδιά κουράζονται κάνοντας το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά..
Οπότε σκέφτομαι το εξής:
-Γλυκά μου κοριτσάκια, μικρές μου μπαλαρίνες, ξέρετε πως τώρα κάνουμε πρόβα τη χορογραφία των νεραιδών. Που χορεύουν στο δάσος και στη λίμνη, ανάμεσα στα λουλούδια και στα δέντρα! Το ξέρετε όμως πως όταν μάθετε όλα τα βήματα και τα κάνετε όλες σωστά, χωρίς να σας δείχνω και χωρίς να σας λέω τίποτα, θα πέσει μαγικά χρυσόσκονη από τον ουρανό;!

Αυτό ήταν!

Το βλέμα στα μάτια τους τα έλεγε όλα! Θα κάναμε την καλύτερη πρόβα που είχαμε κάνει ποτέ!

Με το πέρας του μαθήματος άκουγες τις φωνούλες τους, όλο ενθουσιασμό, να λένε στους γονείς τους:
-Μαμά, μπαμπά!! Η κυρία είπε πως αν τα κάνουμε καλά θα πέσει χρυσόσκονη από τον ουρανό! Αλήθεια! Μαγική χρυσόσκονη γιατί είμαστε νεράιδες!


Αλλά περνούσαν οι μέρες και χρυσόσκονη δεν έβλεπαν..
Άρχιζαν να απογοητεύονται..
-Κυρία, πότε θα πέσει η χρυσόσκονη;
-Όταν τα κάνετε όλα τέλεια.
-Μα δεν τα κάνουμε καλά;
-Βεβαίως, αλλά πρέπει να τα κάνετε καταπληκτικά για να γίνει το μαγικό.

Όσπου φτάνει η μέρα που κανένα δεν πιστεύει την ιστορία με τη χρυσόσκονη.
Κατάλαβαν ότι ήταν ένα τέχνασμα για να τις ξεγελάσω και να τις καταφέρω να κάνουν άλλη μια φορά τη χορογραφία τους. Ακόμη άλλη μια φορά..

Και με κοιτούσαν όλες τόσο απογοητευμένες..

Και κατάλαβα πως ήρθε η ώρα να τους το πω..

-Κορίτσια μου, ελάτε εδώ να σας πω ένα μυστικό. Θυμάστε που σας έλεγα για τη χρυσόσκονη που θα πέσει όταν κάνουμε τα βήματα σωστά; Ε λοιπόν.. ξέρετε για έναν χορευτή, μια μπαλαρίνα, ΤΙ ΕΙΝΑΙ η χρυσόσκονη; Είναι το χειροκρότημα που θα πάρει από τον κόσμο.. Το χειροκρότημα που είναι το μεγαλύτερο μπράβο που παίρνει ένας χορευτής. Κορίτσια μου, είναι τόσο καταπληκτικό το συναίσθημα αυτό, που ακούγοντας το χειροκρότημα νιώθεις το δέρμα σου να ανατριχιάζει, λες και πέφτει χρυσόσκονη από τον ουρανό και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να υποκλιθείς σε αυτό το δώρο που σου δίνουν και να χαμογελάσεις..

Δεν περίμενα την εξέλιξη του μαθήματος να ήταν όπως ακολούθησε..
Η πλειοψηφία της τάξης ήταν τρελά ενθουσιασμένη! Και αναμενόμενο μιας και ο γρίφος λύθηκε. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν 5 μικρές μαθήτριες που από τη συγκίνησή τους είχαν βουρκώσει και έκλαιγαν με αναφιλητά.. Ήρθαν και με αγκάλιασαν.. Και δάκρυσα κι εγώ μαζί τους..

Αυτό είναι η χρυσόσκονη..


DEMI NAK
12/3/14

Καρέ του Άσσου

Μια φορά σε ένα δάσος
Σκάει τυχαία ένας άσσος
Σου αρέ δεν σου αρέ
μου έκατσε ένα καρέ

Γερασμένος ένας λύκος
Άλλαξε μαλλί ο τύπος
τα μυαλά του όμως πάντα
τάχει στων αρνιών την μάντρα

Η παμπόνηρη  αλεπού
Έσκασε με ένα παππού
Του ξηγιέται έτσι κι έτσι
Να του φάει το κοτέτσι.

Ένας φίλος μου ασβός,
Σαν και μένανε ζαβός,
Έσκαψε σπίτι στο χώμα
Ζωντανό και κείνος πτώμα!

Τελευταίος της παρέας
Της Σεβίλλης ο κουρέας
Φυσικά δεν έχει σχέση
Μόνο το καρέ να δέσει.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
12/3/2014=13=4

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Αυτογνωσία… (όπως κι αν ζεις θα μ΄ αγαπάς)

Το ταξίδι άρχισε αιώνες πριν, και δεν είχα συνείδηση του παρελθόντος.
Ένα ασυνείδητο όμως ξεχείλιζε, έτοιμο να εκραγεί με την πρώτη ευκαιρία.
Χρειαζόταν ένας σπινθήρας, ένα στενό άνοιγμα στην αναζήτηση μου.
Ψάχνεις το φως, όταν σβηστεί..
Λαχταράς τον Ήλιο, όταν έλθει το χιόνι και η χειμωνιά..
Ξέρεις πώς την αγάπησες όταν χαθεί..
Είναι και ο άγγελος, ο άγγελος μου,  αυτός που πάντα με συντρόφευε, που βάδιζε πλάι μου, και μου χτύπαγε τον ώμο.
Τυφλός υλικός νέος δεν τον έβλεπα, δεν τον βλέπει κανένας άλλωστε.
Καταλαβαίνεις πως ήσουν ψηλά, όταν βρεθείς χάμω…
Σιχαίνεσαι τους δρόμους όταν επιθυμείς την φωλιά σου, την σπηλιά σου, την λύκαινα σου..
Καταλαβαίνεις την ολοκληρωτική της αξία όταν χαθεί.
Με το τρίτο μάτι, σε εξαιρετικές συνθήκες γνωρίζεις τον Άγγελο σου, τον διορίζεις οδηγό της ψυχής σου και αφήνεσαι.
Σε κρατά από το χέρι, και σου δείχνει το δρόμο.
Σε οδηγεί ΕΚΕΙ, που δεν φτάνουν πολλοί, και μαθαίνεις, και βρίσκεις ένα κομμάτι φώς, και γίνεσαι ταπεινός δημιουργός.
Στον άλλο κόσμο, συναντάς τον Ήλιο, η ονειροβασία σου, σαρκώνεται και συμμετέχει στα δρώμενα, με τον Άγγελο σου οδηγό.
Αχνογράφεται ο σκοπός, βρίσκεις στο ταξίδι ένα δρόμο, νοιώθεις τι οφείλεις να κάνεις, απλά, σταθερά, αληθινά.
Γίνεσαι πολεμιστής του φωτός, έτσι σε βαφτίζει ο Πάολο Κοέλιο.
Γίνεσαι μαχητής στο αλλού, Ου τι δανος, έτσι βαφτίζεσαι μόνος σου.
Μια παράκαμψη στο ταξίδι, μερικές σελίδες, νοιώθεις, δρας, ενοχλείς.
Ενοχλεί το φώς, βολεύει το σκοτάδι, όλα είναι πόλεμος.
Κέρδισες μια μάχη, πέρασες την πόρτα, όπου δράση και αντίδραση.
Σε πολεμούν, σε πονάνε, επειδή κέρδισες ΕΚΕΙ, σε γδέρνουν ΕΔΩ.
Δυνατός νικητής ΕΚΕΙ, τους αφαιρείς, τους μειώνεις πάντα ΕΚΕΙ.
Δυνατοί νικητές ΕΔΩ, σου αφαιρούν, σου μειώνουν πάντα ΕΔΩ.
Κι έχει πια χαθεί η λύκαινα σου.
Κοιτάς το άδειο ποτήρι, και την βλέπεις.
Κλείνεις τα μάτια και την βλέπεις.
Είναι μαζί σου, εγώ αυτή και ο άγγελος.
Δεν την αγγίζεις, τότε γίνεται καπνός, νοιώθεις όμως, πώς τα όνειρα είναι το ουσιαστικότερο κομμάτι, του φωτός, και της ζωής, είναι η αλήθεια.
Σε ταξιδεύουν, και ανεβάζουν, σε δυναμώνουν, μόνο πρόσεξε δεν ζουν ΕΔΩ,
Μην τα αγγίξεις γίνονται καπνός.
Μιλώ και γράφω, και για σένα, θέλω να μάθεις να νοιώθεις, να ταξιδεύεις, τα μάτια να σφαλίζεις και να βλέπεις, τις προβολές το φως και τον δρόμου του σκοπού σου.
Ταξίδεψα λίγο, μικρό παιδί ο Ου τι δανος, με όπλο τον ενθουσιασμό της γνώσης και τον άγγελο.
Και γύρω κύκλωπες, θηρία σκοτεινά μυριάδες, η Λιλιθ, το Λεβιάθαν, έκαναν τον σπινθήρα μου φωτιά, κι άναψε η μάχη.
Θάνατο μού έδωσαν ΕΔΩ, Ζωή τους έκλεψα ΕΚΕΙ.
Ανίσχυροι ΕΚΕΙ, τους λείπει το όπλο το μοναδικό που μόνο νίκες φέρνει ο Έρωτας.
Σαν αντιστάθμισμα ΕΔΩ, με θάνατο με φοβερίζουν, θάνατο έσπειραν γύρω μου, και μου θανάτωσαν μέρος της ύλης…. την λύκαινα μου.
Κι έχει πια χαθεί...
Άφησα να χαθεί..
Και την ελευθερία που της χαρίστηκε την έκανε στεφάνι, γιατί μας έδενε μια αγάπη Άγια.
Γιατί αν αγαπάς αληθινά ελευθερώνεις…
Μπορεί να βλέπεις το ταβάνι σου μουντό και γκρίζο.
Να σου γεμίζει η καρδία με το κενό.
Όμως είναι γεμάτη η ψυχή σου, και αυτόματα μοιράζεται, με εκείνη και με άλλους, τόσους πολλούς που είναι να απορείς.
Και έφτασε η ώρα, μια στιγμή, που τον πραγματικό σκοπό μου βρήκα,
Ότι παιχνίδι νόμιζα, κάτι σαν εμπειρία που το λένε οι πολλοί, αυτό που στην αρχή σαν ρόλο παίζεις, για να γνωρίσεις, το βαθύτερο και το ανώτερο σου, το κομμάτι, έγινε στο ταξίδι μου αυτόματα σκοπός.
Και για να λέω αλήθεια, αυτόματα θα πει, πώς γίνεται εκών άκων, χωρίς να έχω απαίτηση, και δίχως να με δυναστεύει.
Με το τρίτο μάτι, σε εξαιρετικές συνθήκες γνωρίζεις τον Άγγελο σου, τον διορίζεις οδηγό της ψυχής σου και αφήνεσαι.
Σε κρατά από το χέρι, και σου δείχνει το δρόμο.
Σε οδηγεί ΕΚΕΙ, που δεν φτάνουν πολλοί, και μαθαίνεις, και βρίσκεις ένα κομμάτι φως, και γίνεσαι ταπεινός δημιουργός.
Το ταξίδι μου, το ταξίδι του καθενός είναι μοναδικό, είναι όμως και κοινό, μια τομή συγγενική με τα ταξίδια των άλλων, άλλοτε μεγάλη άλλοτε μικρή άλλοτε ελάχιστη.
Συνεύρεση, αρμονία, κοινοί στόχοι, δούναι και λαβείν.
Έτσι ανακάλυψα τον σκοπό μου, όταν οίδα να γίνομαι καταλύτης, και να γίνονται οι  άλλοι καταλύτες σε μένα, για την αυτογνωσία, για την αλλαγή για το φωτεινό στην ζωή μας στο διηνεκές.
Στο σταυροδρόμι, εκεί που τέμνονται οι άξονες του χάους και της ψυχής, εκεί που γεννήθηκε το σύμπαν, εκεί συναντηθήκαμε, συναντιόμαστε, και θα συναντηθούμε.
Ένα μόριο αστρόσκονης, μια απειροελάχιστη πνοή, εδώ ανθρωπόμορφα γεννημένη, με βρήκε η την βρήκα δεν έχει σημασία… ορισμένη επαφή προγραμματισμένη συνάντηση.
Και της δόθηκαν  σφραγίδες, και την κάλεσαν με ονόματα….
Σοφία, Ελένη, Αριστείδης, Ελευθερία, Μαργαρίτα, Ιωάννης, Αθηνά, Μαρία, Δημήτρης, Κατερίνα, Δήμητρα, Γεωργία, Αντρέας, Λία, Λεωνίδας, Ιωάννα, Παναγιώτης…..
Ου τι δανοί και αυτοί, όχι συνειδητά, αλλά ασυνείδητα, πήραν το κλειδί και άνοιξαν την πόρτα, μερικοί το ήξεραν,  άλλοι το έμαθαν, και κάποιοι θα το μάθουν.
Ετικέτες τα ονόματα, που δεν έχουν σημασία, τίτλοι για να τονίζουν την διαφορετικότητα, και να δημιουργούν σύγχυση.
Εκείνα που εξορίζουν το σώμα, να δίνουν υπόσταση στις ιδιότητες της ψυχής, δεν γράφονται, δεν περιγράφονται αλλά υπάρχουν.
Κυματίζει στην αύρα τους κομμάτι μου, καταλυτικό, και ανακατεύεται με την δική μου,
Πάει κι έρχεται, δεσμός πλέον αιώνιος, συνταξιδιώτες, κοινός σκοπός, ίδιες οι ρίζες.
Αυτός είναι ο σκοπός του συνυπάρχειν όχι στο ΕΔΩ, αλλά στο ΕΚΕΙ, και πέτυχε και συνεχίζει, σταθερά να ταξιδεύει.
Ξέρω πώς ξέρουν τώρα ποια, και πως τον Άγγελο τους ακουμπάνε, όπως εγώ ακούμπησα στον ώμο του και με πηγαίνει.
Είμαι ένας κόκκος άμμου, μια πυγολαμπίδα, όμοια είναι και οι άλλοι,  όχι όμως ίδιοι.
Όλοι μαζί μια αμμουδιά, και ένας ήλιος.
Έτσι καθώς το κύμα, πότε ήσυχα και πότε άγρια ξανακυλά , δίνει μορφή καινούργια, όμοια όχι ίδια, όπως και η ψυχή των πάντων, όμοια μα όχι ίδια, σε μυριάδες μοιρασμένη.  
Δυνατός νικητής ΕΚΕΙ, τους αφαιρείς, τους μειώνεις πάντα ΕΚΕΙ.
Δυνατοί νικητές ΕΔΩ, σου αφαιρούν, σου μειώνουν πάντα ΕΔΩ.
Κι έχει πια χαθεί η λύκαινα σου.
Κοιτάς το άδειο ποτήρι, και την βλέπεις.
Κλείνεις τα μάτια και την βλέπεις.
Είναι μαζί σου, εγώ αυτή και ο άγγελος.
Πέτα ψυχή μου ελεύθερα, εκεί που διάλεξες, και μην ρωτάς μην ψάχνεις το γιατί.
Όσα μυστήρια ζωγράφισαν, σε τούτο το μικρό ταξίδι, που το βαφτίσαμε ζωή, και που το ντύσαμε με το όμορφα, και θελκτικά για τις αισθήσεις, είναι για μένα, μόνο ένα κομμάτι ελάχιστο.
Μπορεί να είναι θαύμα αλλά μυστήριο δεν είναι…
Δεν κρύβει μυστικά η ψυχή, ούτε μυστήρια..
Δεν έχει εκπλήξεις, ούτε αισθήματα.
Υπέροχο φαντάζει της ψυχής μας το ταξίδι, και όλα τα χωράει..
Αυτό το όμορφο, το σύντομο το υλικό κομμάτι, είναι μια αποστολή, που την ορίζουν οι άγγελοι, και εμείς την υλοποιούμαι.
Είναι ένα μέρος μια στιγμή στο αέναο ταξίδι….
Είναι ψυχαγωγία, να οδηγήσει την ψυχή, να επιστρέψει στον κτήτορα της….
Εσείς τον βλέπεται Θεό, εγώ τον νοιώθω Χάος.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
11/3/2014=12=3 Τριάδα,
σημάδι θεϊκό αλήθειες γράφω…
πάντα με υπόδειξη του Αγγέλλου μου.

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Καθρέφτης

Ο κάθε ένας είναι πολύπλευρος, γιατί κουβαλάει στο είναι του, κομμάτια πολλών. Φαντάσου έναν καθρέφτη, στο φόντο του οποίου, που είναι ο χαρακτήρας μας, καθρεφτίζεται ο κάθε άλλος.
Η εικόνα που δημιουργείται κάθε φορά είναι ανάλογη με τον καθρεφτιζόμενο.
Όσο περισσότερα κοινά έχουμε τόσο περισσότερο η εικόνα είναι αρμονική. Αυτό δεν έχει να κάνει με συγγένεια αίματος, αλλά με συγγένεια η και ταύτιση ψυχής. Όσον αφορά την φωτογραφία είναι μια θεατρική άποψη μου αντικειμενική που έχει να κάνει με το φως, και τα μάτια, που είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Το κυρίαρχο είναι αναζήτηση, αλλά και δύναμη πείσμα και φόβος.
Φαντάσου μάτια που κοιτάζουν κατάματα τον έρωτα, αλλά και τον θάνατο!!

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
27/2/2012=16=7 

Να τανε λέει...

Νάτανε η ζωή ακουαρέλα ένα παράθυρο στο στήθος μου ν΄ανοίξω.
Νάσουν και συ γυμνή χωρίς……
…χωρίς τον πόνο, και το αιμα να σκεφτώ.
Θα τόλμαγα ν΄ανάψω στην καρδιά μου ένα φώς.
Νάσουν όμως γυμνή χωρίς…
….χωρίς να λογαριάσω αν φουντώσει και καώ.

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

18/2/2014=18=9

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Ανάγκα εστί…

Έχω ανάγκη ένα χρώμα, να χρωματίσει τα όνειρα μου
Να με γλυτώσει απ το κώμα, να λυπηθεί τα κύτταρα μου

Έχω ανάγκη ένα βλέμμα, να μην γυρεύει αυταπάτες
Να είναι κόκκινο σαν αίμα, όπως οι πρώτες μου αγάπες

Έχω ανάγκη μια σου λέξη, μια μόνο ανάσα, κάποιο στίχο
Ποίημα αέρινο να πλέξει, να δώσει στην κάρδια μου ήχο.

Έχω ανάγκη μια σταγόνα, να πλημμυρίσει την αυλή μου
Να στεφανώσει τον αγώνα, να ξεβρομίσει την χολή μου.

Έχω ανάγκη μια αχτίδα, με θράσος να τρυπώσει στα λαθραία
Στο πρόστυχο γιατί φροντίδα, στο πως απάντηση μοιραία.

Ανάγκα εστί ακούσια δοσμένη, κάνει τον κύκλο με γραμμή να μοιάζει,
Μέχρι να δώσει το κλειδί στην Ειμαρμένη, που γρίφους μόνιμα χαράζει  

Ανάγκα εστί λοιπόν εν κατακλείδι, σκοπούς και στόχους να προτείνει
Εύρηκα, πανηγυρικό του Αρχιμήδη, μετά το τέλος, επιπλέει με γαλήνη.
ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
5/3/2014=15=6

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Αναμνήσεις,

Θυμήσου κύτταρο και πρόσεξε τους χτύπους  της καρδιάς να αγγίζεις.
Γιατί είναι αδύνατο σε μένα να διαβάσω  όσα κρύβεις.
Ακούμπησα πάνω στον ίσκιο σου, τον ίσκιο του Άγγελου μου για να με ταξιδεύει.
Και δεν Προσέχω, ούτε νοιάζομαι που ο λύκος θα προδώσει το αρνί.
Κάποιες φορές και εκείνο στο λιβάδι με τις σκέψεις τις αμαρτωλές,  αναζητά το λύκο και τον βρίσκει, όχι σε αγέλη, μοναχό μοναχικό.
Κι όμως μυριάδες λύκους κουβαλάει, με μάτια φωτεινά, βλέμμα  σπινθηροβόλο.
Με δυσκολία τόσες όψεις να προδώσει, και να παρασυρθεί, η να κοπεί ακόμα με χίλια ξυραφάκια που το δέρμα του ματώνουν, γιατί έτσι είναι η θέληση του.
Με ευκολία όμως τόσες σκέψεις να πιστέψει, και να στροβιλισθεί, η να σκορπίσει με χίλια κυματάκια που τον άνεμο φουντώνουν, γιατί είναι έτσι η  γέννηση του.
Κάθε λουλούδι είναι ένα τέλειο  τραγούδι, που στον παράδεισο φυτρώνει, με ευχαρίστηση μα και με φόβο.
Μια επιθυμία ένα πέπλο διακαές, αγαπητό στολίδι σε μια νύφη, μια αμαρτία για τον χώρο και τον χρόνο.
Μια πτώση ερωτευμένη στο βαθύ σκοτάδι, και ο πεσμένος, με μια ηδονή που ανακαλύπτει
Του φωτός την ευλογία…
Ευλόγησε μου κύτταρο τον ψυχονού…  γδύνομαι εμπρός σου και το χαλινάρι σου προσφέρω!
ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
18/2/2014=18=9

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Ατάκτως ερ ριμμένα

Ο έρωτας είναι γενεσιουργός αιτία.
Ο έρωτας προσφέρει εκτός των άλλων και υγεία, δύναμη, δημιουργία, αγάπη, φτιάχνει ανθρώπους, μεταφορικά και κυριολεκτικά, για τούτο και θεός.
Κάποιος ερωτεύεται αληθινά, όταν δεν επιζητά τον ανταποδοτικό έρωτα.
Εισπράττει τα αγαθά του έρωτα.
Αν υπάρχει αμοιβαιότητα εισπράττει και ο άλλος.
Τυχερός είναι οποίος ερωτεύεται, άτυχος είναι εκείνος που δεν ανταποκρίνεται στον ερωτά του.
Ερωτεύεται όμως κάποιον τρίτο, και πάει λέγοντας.
Αν συμβεί και δύο νοιώσουν το ίδιο συναίσθημα αυτό είναι το ξεκίνημα μιας αληθινής αγάπης, που διαρκεί συνήθως όλη την ζωή.
Σχετικά με την ψυχή. Δεν ορίζεται ποσοτικά, μέρος της φέρει κάποιος, και μέρη της πολλοί άλλοι, ενώ παραμένει και τμήμα που δεν έχει διοχετευθεί κάπου.
Όταν κάποιος ερωτεύεται, αυτό είναι έκφραση της ψυχής και όχι δικό μας, για αυτό δεν γίνεται εκούσια.
Εκείνη αναγνωρίζει μέρος της που φωλιάζει άλλου, η αναγνωρίζει κατάσταση που έχει συμμετοχή τμήμα της.
Νομίζουμε ότι ο ερωτευμένος είναι ανόητος, στην ουσία είναι ελεύθερη η ψυχή.
Ο έρωτας ο ύπνος και ο θάνατος ελευθερώνουν την ψυχή.
Σε όλες τις άλλες εκφράσεις την κρατά δέσμια ο νους, με εργαλείο την Λογική.
Αυτό είναι η κύρια αιτία των προβλημάτων του ανθρώπου, η ψυχή όταν εμπεριέχεται στην ύλη είναι δέσμια, για να μπορούν τα όντα με διαφορετικής οικογένειας ψυχή να συνυπάρχουν.
Οι ερημίτες μειώνουν την επιρροή του νου και αυξάνουν της ψυχή διότι δεν χρειάζονται κανόνες είναι μόνοι.
Η ολοκληρωμένη αρμονία ψυχής και νου, η ταύτιση τους, ο Ψυχονούς είναι το τελευταίο στάδιο πριν την θέωση.
Οι περισσότεροι θεωρούν, την ανάγκη, την επιθυμία, το ένστικτο, την επικοινωνία, και πολλά άλλα έρωτα.
Ο έρωτας είναι θεός, συνεπώς δεν περιγράφεται, και βιώνεται σε ελαχιστότατα κλάσματα του μεγέθους χρόνος.
Είναι όπως η αστραπή που διαρκεί ελάχιστα, την θυμάσαι μα δυσκολεύεσαι να περιγράψεις.
Όλα τα υπόλοιπα είναι συνθήκες, για να γεννηθεί (χημεία, αισθητική, κλπ).
Είναι θεός γιατί αν και είναι στιγμιαίος, η επιρροή του στις πράξεις την δραστηριότητα και τον χαρακτήρα μας διαρκεί...πολλές φορές και εφ όρου ζωής ,όταν συντονίσει δύο, ταυτόχρονα, και με την ίδια ένταση.
Ο έρωτας είναι θεός γιατί είναι ο δημιουργός της αλήθειας και της αγάπης, δεν είναι όμως της ζωής.
Γιατί η αγάπη σε κάνει να αισθάνεσαι μια περίεργη αίσθηση;
Γιατί είναι αποτέλεσμα του έρωτα, και σε βάζει σε μια θεϊκή ατμόσφαιρα, που δεν έχει καμία ομοιότητα με ανθρώπινες καταστάσεις.
Γιατί χάρισμα θεϊκό σκοπό έχει να κρατά τον ον άνθρωπος σε επίπεδα και προδιαγραφές αντίστοιχα με την κτίση του, χάριν του άκτιστου.
ποιά προσευχή εισακούστηκε, ποιά έκπληξη, να βρω το ήλιο να με περιμένει!
Να καίει κατά πως ξέρει τις κορφές, να πλημμυρίζει με έρωτα τα σύννεφα.
Να ζωγραφίζει τόξα του ουρανού μοναδικά δικά μου δύο!
Είναι σοφία μονάχα το τέλος!
Τώρα είναι στ' αλήθεια καθαρή τούτη η Δευτέρα, τώρα μπορείς και συ να προχωρήσεις το όνειρο, με τέτοιους οιωνούς, πως τα μελλούμενα να μην αγγίξεις.
Νιώθεις, αγγίζεις, δια σταυρώνεσαι και ζεις ψηλά αλλιώτικα, βέλος στο τόξο Του!!
Χάρισμα να είναι κάποιος υπηρέτης του έρωτα δώρο μεγάλο…
Μεγάλος πόθος, ο μεγαλύτερος, και ο νόστος του Οδυσσέα....
Μεγάλο το ταξίδι και μικρό συνάμα...
Για μια χιονάτη, τόσα πολλά και άγρια κύματα ν΄ αντιπαλεύει...
Κι όταν στο τέλος φτάνει, να γίνεται ολόγραμμα η Πηνελόπη...
Πάει τότε και κρατά τον πόνο αγκαλιά ο νόστος...
Οι δυο μαζί, παλιόφιλοι φτιάχνουν την νοσταλγία...
Άξιζε όμως το ταξίδι.....
Στα τόσα λιμάνια, που ξεμπαρκάραμε, στα τόσα νησιά ναυαγοί, στα τόσα νέα μπάρκα μας…  
Όλοι βλέπουν την εικόνα μας,
Όλοι νομίζουν ότι είμαστε αυτό,
Δεν έχει καμιά σημασία...εμείς μόνοι ξέρουμε..
Όταν αυτό που βλέπουμε εμείς σε εμάς, το βλέπουν και άλλοι, τότε αρχίζουμε να κατακτάμε το φως... την αλήθεια!!
Είναι τόσο απλό, και όμως η τραγικότητα μας να μην κατανοούμε τα απλά..
Ένα άγγιγμα, μια φλόγα, καθρέφτης σου εγώ, και συ το είδωλο.
Της άκρης άκρη σου εγώ, και συ του αναφιλητού το τέλος.
Εμείς πλεούμενα με λάθη και θυσίες, και σεις οι θάλασσες με πάθη και αξίες!!
Να είμαι εγώ, να είσαι εσύ, τότε συνθέτουμε το ένα…
Να είμαστε εμείς να είσαστε εσείς, τότε αγγίζουμε την αλήθεια, ζούμε στο φως…
Είναι όλα τόσο απλά

ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ
3/3/2014=13=4 

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Ένα σπιρτόξυλο

Πάνω σ' ένα δίσκο, σαν τον ίσκιο
να σε βρίσκω,
να 'σαι μια βεντάλια, μια ανταύγεια,
μια νεράιδα

Κι αν χαθώ ξανά,
στους πιο σκοτεινούς του νου σου δρόμους
θ' ανάψω μια μικρή φωτιά,
πίσω από τους νόθους σου τους φόβους

Να 'χω τα δυο μάτια σου φωτισμένα
και στην πόλη ρίχτα
πίσω από τις φλόγες τους
πυρκαγιά να κάψει αυτή τη νύχτα

Απορεί ο ουρανός, πως μια τοσοδούλα στιγμή ασημαντότητας
στο άπειρο, στον άπειρο χρόνο, κρύβει έναν ατέλειωτο παράδεισο
ανατροπής. Ολοκληρωτικής. Χαοτικής. Υπέροχης. Υπεροχής.
Πλησιάζει τότε το φινιστρίνι και χαϊδεύει με τη ματιά του το βρέφος.

Το γόνο. Και του δίνει ονόματα.
Γιάννης, Κώστας, Ελένη, Θανάσης, Ανδρομάχη, Σοφία, Σταμάτης,
Μαρία, Κυριάκος, Κυριακή, Γιώργος, Πέτρος, Σταυρούλα, Νικολέτα,
Αλέξης, Αλεξάνδρα, Αναστάσης, Τασία, Άννα

Ακόμα κι απ' τον ίσκιο σου στον τοίχο
μέσ' τη τανάλια της βεντάλιας σου σε βρίσκω
λείψανο κι όμως, τα βρέφη σου γεννάει
τούτη η ιδέα τις γενιές τις προσπερνάει

Έρωτας για το δήθεν και το πνεύμα
κείνο το μπαμ που καψαλίζει τ' άσπρο δέρμα
κείνο το αχ που τ' άδειο χέρι σου οπλίζει
τη συνταγή της εξουσίας που φοβίζει

Κι έχω χιλιάδες να σου πω, να σε μουσκέψω
κι απ' τον ιδρώτα σου το φόβο να σου κλέψω
να σε βαφτίσω Ανδρομάχη και Ελένη
να σε πετάξω στη φωτιά που περιμένει

Ένα σπιρτόξυλο κι ο έλικας της θλίψης
ανεμοθύελλα στα τέλματα της σήψης
τους στοιχειωμένους θα σηκώσει απ' το καζάνι
να ξαναγεννηθεί ζωή κι αυτό μου φτάνει


Κι ας χαθώ ξανά σ' αυτά που λένε
τα δυο μάτια σου που σιγοκαίνε
φωτισμένα μέσ' την πόλη ρίχτα
πυρκαγιά να κάψει αυτή τη νύχτα "

Και στο σπασμό σου την ανάσα θα κρατήσω
αυτά που κρύβεις ένα-ένα θα τα λύσω
ν' ανατριχιάσουν οι στιγμές που σε διψάνε
κι οι συμμορίες τα σχοινιά σου που κρατάνε

Ένα σπιρτόξυλο, σημαία και αγχόνη
η φλόγα που όλα τα νικάει και όλα τα λειώνει
τους στοιχειωμένους θα σηκώσει απ' το καζάνι
να ξαναγεννηθεί ζωή κι αυτό μου φτάνει

Κι ας χαθώ ξανά στους ίδιους δρόμους
πίσω από τους νόθους σου τους φόβους
θα 'χω μια μικρή φωτιά ν' ανάψω
τούτο το κορμί στο φως να κάψω

Στίχοι : Μπουλασίκης Απόστολος
Μουσική : Μπουλασίκης Απόστολος
Ερμηνευτης : Παπακωνσταντίνου Βασίλης